توضیحات
چالش های مرزی جمهوری اسلامی ایران و جمهوری آذربایجان
مولفان: حسن رضا قیطاسی، غلامرضا رضایی
ناشر: انتشارات دانشگاه علوم انتظامی امین
چاپ اول تابستان ۱۳۹۸
۳۶۶ صفحه
شابک: ۸-۳۵۶-۳۶۳-۶۰۰-۹۷۸
جمهوری آذربایجان، بزرگترین کشور قفقاز و در گذرگاه اروپا و آسیای شمال غربی و در کنار دریای خزر قرار گرفته و مرکز آن باکو است. کشورهای ایران در جنوب، ارمنستان و ترکیه در غرب، گرجستان در شمال غربی و روسیه در شمال این کشور قرار دارند. همچنین این کشور از طریق دریای خزر علاوه بر جمهوری اسلامی ایران و روسیه، با کشورهای ترکمنستان و قزاقستان نیز همسایه است. این سرزمین تا قبل از انعقاد عهدنامه های گلستان و ترکمن چای جزو خاک ایران بود ولی بعد از جنگ ایران و روسیه، طی همان قراردادها به روسیه واگذار شده است. (دفتر مطالعات سیاسی و بین المللی، ۱۳۸۹:۱)
جمهوری آذربایجان در ۱۹۱۸ پس از فروپاشی امپراتوری روسیه تزاری تاسیس و حدود دو سال بعد یعنی در سال ۱۹۲۰، لشکر یازدهم روسیه (شوروی) اراضی جمهوری دموکراتیک آذربایجان را اشغال و این کشور را به اتحاد جماهیر شوروی ضمیمه کرد. در سال ۱۹۹۱ پس از ۷۱ سال با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و تشکیل جمهوری های جدید، مجددا این کشور استقلال یافت. اندکی بعد، در جریان جنگ قره باغ ارمنستان این منطقه (ناحیه قره باغ) و هفت بخش پیرامون آن واقع در جنوب غربی جمهوری آذربایجان به اشغال نیروهای ارمنستان درآمده است. (امیراحمدیان، ۱۳۸۲:۱،۲)
این کشور دارای یک جمهوری و یک استان خودمختار است. «جمهوری خودمختار نخجوان» که از خاک اصلی جمهوری آذربایجان جدا مانده و «استان باغ کوهستانی» که از واحدهای فدرال جمهوری آذربایجان هستند. نوع حکومت جمهوری آذربایجان، جمهوری پارلمانی چند حزبی با یک مجلس قانون گذاری است. این جمهوری سکولار بوده و از سال ۲۰۰۱ به عضویت شورای اروپا درآمده است.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.