شاهراه نجات – مجذوب تبریزی

توضیحات

شاهراه نجات – مجذوب تبریزی
به کوشش اصغر علمی (مهروند میاب)
چاپ اول ۱۳۹۸
ناشر: قالان یورد
۱۰۵ صفحه
شابک: ۵-۰۱-۶۷۶۵-۶۲۲-۹۷۸

مجذوب تبریزی کیست؟

مجذوب تبریزی، شاعر بلند آوازه ی عصر صفوی، نامش محمد است فرزند محمدرضا، اهل تبریز است و به تبریزی بودن خود افتخار می کند. یه عرف زمانه میرزا محمد خطابش کرده اند و به جهت مضمون اشعارش و جهت گیری های دینی و تعصب شدیدش به دین (مذهب شیعه) خطاب شرف الدین و شمس الدین را نیز قبل از نامش آورده اند.

معاصر سلاطین صفویه است. در مدح ائمه ی اطهار غرل و قصیده بسیار دارد. عمده اشعار و مثنوی های وی را موضوعات عرفانی و اخلاقی و مدح امامان شیعه تشکیل می دهد.

در شعر، مجذوب تخلص می کند و چنلنچه نوشته اند و از مجموع کتاب هایش پیداست بیشتر از پانزده هزار بیت شعر دارد. تاریخ تولد او چون اکثر بزرگان شعر و ادب نامعلوم است. تاریخ وفات او را حاج حسین نخجوانی به نقل از شاعری با یک رباعی بیان نموده که در سال ۱۰۹۳ هجری قمری اتفاق افتاده است و محل دفن او نیز نامعلوم می باشد.

مجذوب در منزل خود در تبریز که به صورت خانقاه بوده، کتابخانه ی شخصی داشته که محضرش پیوسته مجمع طالب علمان و دانش پژوهان بوده است، روایت می کنند که تعدادی از کتاب های کتابخانه ی مجذوب در کتابخانه ی مجلس موجود است… علاقه مجذوب به زادگاه خویش بسیار است و در طی اشعار زیادی این علاقه را نشان می دهد:

بده ساقی شراب ناب تبریز که دارد فیض دیگر آب تبریز

نشان ها می دهندت از شب قدر می ناب و شب مهتاب تبریز

چه خون ها نقش بندان خورده باشند ز رنگ آمیزی سرخاب تبریز

ز عیش اصفهانم می دهد یاد نسیم صبحگاه و خواب تبریز

نه از بی دردی از حب وطن بود که گشتم در نجف بی ناب تبریز

بگو با ملحد بی دین نامرد که نتوان دم زدن در باب تبریز

ز یمن سینه صافان سحرخیز کند کار محک سرخاب تبریز

الاهی پیر و برخوردار گردد نهال نورس شاداب تبریز

ز بی برگی مشو مجذوب دلگیر که خوابی دیده ام در باب تبریز